Dwa, a w zasadzie jedno

serce - tyle, że w dwóch wersjach.
Takie na szybko, propozycje dla dzieciaków na jutrzejsze zajęcia.
Mieliśmy robić coś innego ... ale święto 14.02 blisko - wiem, że dzieciaki chcą coś w tym temacie wykonać co roku ... nie będę się przeciwstawiać, po co.
Zresztą pomagałam Zuzi wykonać kartkę w tej tematyce i też dziś na szybko ... bo trza było. Wyszła nawet chyba fajnie - nie sfociłam, bo nie zdążyłam ;)

A oto rzeczone serce ... dwie różne propozycje wykonane na dwóch stronach tego samego serducha...

A i tak mam nadzieję, że wykonania młodych ludzi będą jeszcze inne i ciekawsze...

Pierwsza strona potraktowana dwoma warstwami farby, w dwóch kompletnie innych kolorach.

Aby uzyskać fakturę przykleiłam kawałek koronki, pomalowałam ją potem tak samo jak całe serducho... najpierw na granatowo, a potem na biało.

Kawałek mojej ulubionej serwetki, papier ścierny, dokończenie zadrapań malując palcami i lakier.

To byłoby na tyle.

Druga strona już zdecydowanie łagodniej potraktowana...

Pomalowana na biało, zadrapań prawie nie ma...

Serwetka ta sama. Polakierowane, na koniec przyklejona gipiurowa koronka zostawiona w matowym, naturalnym kolorze.

Mam nadzieję, że te szybkie zabiegi zainspirują jutro ...

Dawno, dawno

temu ... na szlakach ( nawet górskich ) spotykało się dużo mniej ludzi niż dzisiaj. Wiem, wiem powiecie, że dobrze iż coraz więcej ludzi zwiedza, wędruje ... ale ja tęsknię za tamtymi szlakami. Szło się z plecakiem powoli,  podziwiało się okolice w ciszy ... a każdego spotykanego człowieka pozdrawiało się z uśmiechem i mówiło dzień dobry.
Tak jakby na trasie byli sami znajomi ...
Nie było wtedy specjalnych kijków do chodzenia ... jak ktoś chciał to szukał sobie jakąś suchą gałąź, która " leżała" w ręku i doskonale służyła nam w drodze.
Dzisiaj, gdy mamy ochotę na taką wycieczkę ( będąc w górach ) wstajemy bardzo wcześnie i idziemy ... i przypominają nam się wówczas tamte szlaki, tamte góry - tak wiem, góry są te same... ale...

A skąd u mnie te wspominki? A dlatego, że właśnie pan Hieronim również wybrał się na wycieczkę.

Wziął plecak, kij i wyruszył...

Zastanawiał się jaką trasę wybrać ... w końcu postanowił po prostu ruszyć, bo przypomniał sobie, że każda droga zaczyna się od pierwszego kroku...

Pogoda średnia, ale to przecież nie zraża prawdziwego wędrowca... szedł, szedł w końcu koło południa postanowił zrobić sobie przerwę na małe co nieco... 

Słoneczko zaczęło przygrzewać, zdjął czapkę i postanowił trochę posiedzieć i odpocząć.

Posiedział, odpoczął ... i oczywiście ruszył dalej, bo do domu jeszcze spory kawałek ...

Trzeba zrobić sporo kilometrów ...  wiedział o tym ...

Spokojnie, nie martwcie się dotarł do domu przed zmrokiem :)

Piszę,

chociaż mocno zastanawiam się nad sensem mego pisania.
Ale co tam, skoro mnie dzisiaj naszło, to znaczy że mam napisać tego posta.
Kolejny raz jestem na etapie pisać bloga, czy też nie pisać... oczywiście to są moje wewnętrzne rozważania... co z nich wyniknie? Nie wiem...
Na razie w wyniku tych rozważań zrobiłam sobie prawie miesięczną przerwę ... ciekawe ilu z Was zauważyło tę przerwę?
Zniknęłam zresztą nie tylko blogowo ... po prostu zniknęłam i tyle. Pobyłam sobie w realnym świecie ... i wiecie co, to się da ;)
Ale dosyć tego gadania ... po próżnicy.
Pamiętacie pana Zbinia? Obawiam się, że nie. No nic ... teraz możemy uznać, że pokazuję go pierwszy raz... zresztą w wersji aktualnej, nie wiem czy nadal pozostanie Zbiniem.

Czyli zobaczcie Pana ... ?

Dostał fryzurę ...

ma też nogi :)

pierwszy raz wykonałam stopy z palcami ... wiem, wiem źle odmierzyłam palce, wszystkie są niemal równe  ... ale i tak cieszę się, że mi wyszły.

ma też dłonie, jak widać męskie mocne dłonie.

Teraz muszę faceta ubrać ... pewnie trochę to potrwa... 

Kajtusiu

kim będziesz na balu przebierańców w przedszkolu?
- Optilkiem...
- A dlaczego optilkiem?
- Bo lubię być optilkiem, babciu...
I cóż było robić...
Jak ma być optilek, to optilek i koniec dyskusji... skoro dziecko lubi być optilkiem :)
Ponieważ babcia wyjeżdża i nie wiadomo czy wróci na czas ... to musiała wykonać swoją część stroju dzisiaj.
Resztę mama dokupi ... czyli czarne odzienie dla dziecka, coby mogło być optilkiem.

Pokazuję to co wykonałam ...w wersji roboczej, bo reszty stroju jeszcze nie ma ... niestety nie udało mi się zrobić zdjęcia tak, aby było widać czułki - musicie wierzyć na słowo - SĄ!

Jak widać ... Kajtuś już zainteresowany tym co z boku - więc i tak muszę się cieszyć z tego co mam :)

A oto optilek od tyłu :)

A to wersja w stylu " motylem byłem ... ale utyłem"

Pozdrawiam serdecznie wszystkich zaglądaczy :)

;)

Spokojnych Świąt

"Daj nam wiarę, że to ma sens,

Że nie trzeba żałować przyjaciół.

Że gdziekolwiek są dobrze im jest,

Bo są z nami choć w innej postaci.

I przekonaj, że tak ma być,

Że po głosach tych wciąż drży powietrze,

Że odeszli po to by żyć.

I tym razem będą żyć wiecznie."

Życzę Wam 

Spokojnych Pięknych Świąt ... 

Dziwny jest

ten świat... słowa znane chyba każdemu. Wszyscy wiedzą też z jakiego utworu pochodzą i kto je śpiewał. Niemen był jednym z moich uluionych artystów, zresztą nadal jest ... ale nie o nim dzisiaj.
"Dziwny jest ten świat" śpiewał Niemen ... wiele lat temu. I co?
Jakże aktualne są nadal te słowa... może świat zawsze jest dziwny?
A jednak dzisiaj wydaje się bardzo dziwny... tylko komu się wydaje on dziwny? No właśnie, chyba dla każdego coś innego wskazuje, że on jest dziwny.
Dla młodych na pewno wiele spraw, które dla mnie są dziwne ( choć jednocześnie normalne ) absolutnie nie są dziwne! Oni się w tym wychowali, z tym niemal przychodzą na świat ... i to ten świat jest ich światem.
A jednak ... dziwny jest ten świat.
Świat, w którym ludzie sidzący w jednym przedziale pociągu nie rozmawiają ze sobą. Świat, w którym ludzie jadący metrem nie rozmawiają ze sobą. Świat, w którym dzieci mieszkające w jednym bloku nie spotykają się ze sobą, tylko rozmawiają przez FB albo skypa.
Przecież jeszcze niedawno, ( pytanie co to znaczy niedawno :) ) człowieka, który gada do siebie na ulicy uważano za chorego psychicznie :)
A teraz? Niemal wszyscy rozmawiają "ze sobą" na ulicy. Toczą się rozmowy, których tematyka często mnie zdumiewa ... bo jednak ciągle są tematy, których nie poruszam publicznie. Chyba jestem stara :)

A dlaczego tyle o tym? A dlatego, że chcę Wam przedstawić pana Ryszarda, przedstawiciela dzisiejszego pokolenia ...

Glowa spuszczona, komóra przy uchu ...

Teczka z laptopem pod pachą...

Zasłuchany, zamknięty na świat zewnętrzyny ...

Wiatr wieje mu w plecy ... ale zdaje się nawet tego nie zauważać...

No to idę lepić pierogi :) 

Zostawiam Was z panem Ryszardem...

Bałagan mam

okrutny ... bo zachciało mi się remontu.
Tak, dobrze czytacie remont przed świętami :)
A dzisiaj przyszedł do mnie Kajtuś ... jakoś trzeba było go zająć.
W planach ( moich ) było, że będzie to jeden Mikołaj - dla Kajtusia.
No to zabraliśmy się - babcia wycięła elementy, Kajtuś skejał ... dobrze nam szło ;)
A zaczęło się wszystko do tego, że gdy Kajtuś przyszedł - robiłam maleńkie paczuszki ciasteczkowe. Kajtuś był ciekawy po co je robię - wytłumaczyłam, że będą do Mikołajów, które wykonają dzieci w GDK.
I jak pewnie przypuszczacie, Kajtuś oczywiście chciał wykonać takiego samego - oczywiście z paczuszką ;)
Jak pisałam zaczęło sie od jednego. Po wykonaniu Kajtuś stwierdził, że ten będzie dla taty. No to trzeba było drugi wykonać - bo Kajtuś nie miał swojego. Po wykonaniu drugiego, Kajtuś stwierdził, że ten jest dla mamy. I nadal nie miał własnego ;)
No to trza było wykonać trzeciego. Po wykonaiu okazało się ,że ten jest dla wujka Rocha - bo będzie mu przykro jak nie dostanie.
No to trzeba było wykonać kolejnego - bo Kajtuś nadal nie miał swojego. Po wykonaniu - okazało się, że Zuzia też przecież musi dostać ;)
I tym sposobem wykonaliśmy 5 sztuk - udało mi się go przekonać, że dziadek spokojnie obędzie się bez Mikołaja  ... o mnie nie było mowy ;)

Tym sposobem mamy zastęp Mikołajowy ... Mikołaje były " niedanką" dla wszystkich :)

A ja wiadomo Mikołaje chodzą zimą ... to i u nas zawitała piękna i biała :)

Na koniec pochwalę się, a co...

Od Eluni dostałam kartkę przepiękną i piękne życzenia - Dziękuję z całego serducha :)

Katkę w całej krasie można podziwiać u Eli.

Od Danusi dostałam kolczyki piórkowe...

Mam teraz komplet.

A zobaczcie jakie maleństwo przepiękne Danusia stworzyła dla Zuzi.

Niedługo ma urodziny to dostanie.

Serdecznie pozdrawiam wszystkich :)